‘Cow Country’, Adrian Jones Pearson

cow1Καταρχάς να ομολογήσω πως με τον συμβολισμό δε τα πάω και τόσο καλά. Από την μια μεριά ακόμη και η απλή αναφορά του μου φέρνει στο νου εφηβικά μαρτύρια πάνω από τα κείμενα των Νεοελληνικών του Λυκείου στα οποία θα έπρεπε να ανακαλύψω τι σκατά σήμαινε η κάθε λέξη και αράδα των ποιημάτων και κειμένων που διδασκόμασταν. Το 90% της τάξης θυμάμαι ανέλυε τα κείμενα με κείνα τα ρημαδιασμένα λυσάρια του Πατάκη και νομίζω μόνο εγώ έμενα με την απορία του ‘τι παει να πει το ποιητή;’. Όταν αργότερα μεγάλωσα και αντιλήφθηκα το υποκειμενικό του πράγματος μαζί και με την έννοια της αποδόμησης όλα φυσικά απελευθερώθηκαν σ’ αυτές τις αναλύσεις – αλλά αυτό δεν απελευθέρωσε και την καλή μου γνώμη για τον συμβολισμό ως λογοτεχνικό κίνημα.

Απ΄την άλλη μεριά όταν ο συμβολισμός είναι παιδιάστικος – και προφανής πέρα από κάθε αμφισημια – τον θεωρώ άσκοπο και εντελώς άχρηστος, και μου σπάει διπλά τα νεύρα…

[Φυσικά ειδικά στα Αγγλικά είναι αδύνατον να γράψεις κείμενο χωρίς συμβολική διάσταση  – ακούσια – αλλά το δικό μου πρόβλημα είναι μ’ αυτόν τον εκούσιο συμβολισμό ως λογοτεχνική παρουσία που άλλα λέει κι άλλα εννοεί – κι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.]

Το Cow Country  δυστυχώς ανήκει στην δεύτερη κατηγορία των συμβολικών βιβλίων προσπαθώντας να μας κοπανήσει στο κεφάλι μια μικρογραφία της αμερικανικής ζωής στο πλαίσιο ενός πανεπιστημιακού χώρου. Το αποτέλεσμα είναι αστείο, μεγαλεπήβολο, γενικά διασκεδαστικό και καλογραμμένο, αλλά στην τελική ανάλυση ένα μέτριο ψευτοκατασκεύασμα που μπορεί να με ικανοποίησε μόνο μερικώς σαν αναγνώστη και πρακτικά με άφησε χωρίς τον πολυπόθητο αναγνωστικό οργασμό.

Το βιβλίο ήρθε στην δημοσιότητα πριν λίγες εβδομάδες όταν κάποιος ισχυρίστηκε πως ο πραγματικός συγγραφέας είναι ο Πύντσον – και γι’ αυτό άλλωστε το διάβασα. Let me be unambiguous:  Αυτό το βιβλίο δεν είναι Πύντσον. Ούτε θεματικά, ούτε στυλιστικά, ούτε συμβολικά, ούτε καν διασκεδαστικά. Αυτός που συνέλαβε την ιδέα πως πρόκειται για κρυφό Πύντσον, απλά ή δεν ξέρει τον Πύντσον ή το έκανε για λόγους μάρκετινγκ.

Από κει και πέρα το Lucky Jim συνεχίζει να είναι το αγαπημένο μου πανεπιστημιακό βιβλίο, πράγμα για το οποίο χαίρομαι πολύ. Oh Lucky Jim, How I envy him.

 

 

Advertisements

~ από basileios στο Οκτώβριος 22, 2015.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: