‘Submission’, Michel Houellebecq

Πάνε κοντά δέκα μέρες από τότε που τέλειωσα το Submission και καθημερινά το στριφογυρίζω στο μυαλό μου προσπαθώντας να σκεφτώ πως θα μπορέσω να το χαρακτηρίσω. Η δυσκολία οφείλεται στο ότι εύκολα μπορείς να πέσεις στην παγίδα του Houellebecq και να το δείς σαν ένα αντι-ισλαμικό μυθιστόρημα που στο πλαίσιο του ISIS  και της τρομοκρατίας ενάντια στον δυτικό τρόπο ζωής κρούει μια δυνατή καμπάνα αφύπνισης. Εύκολα μπορείς να πέσεις στην προβοκατόρικη παγίδα του Houellebecq και να μιλάς για οπισθοχώρηση, για έλλειψη προόδου, για μεσαίωνα πίσω απ΄την ‘επανάσταση της μαντίλας’.

Φοβάμαι όμως ότι αν δεις τα πράγματα από την στενόμυαλη οπτική του Houellebecq που κρύβεται πίσω απ΄το Submission θα μπλέξεις με μια αφ’ υψηλού περιγραφική οπτική ολόκληρου του Ισλάμ, που ξεκινάει με την οπτική του ‘εμείς είμαστε πιο προοδευτικοί από σας, άρα ξέρουμε καλύτερα΄. Τίποτε δε θα μπορούσε να κρύψει περισσότερο την ουσιαστική ανάγκη που υπάρχει πίσω απ΄αυτήν την ισλαμική επέκταση η οποία κατά βάθος (και όχι τόσο βάθος) οφείλεται στην πτώση των αξιών του καπιταλισμού, αλλά και στην συνεχιζόμενη έλλειψη αντίληψης της κατάστασης στις μουσουλμανικές χώρες η οποία με την σειρά της προέρχεται από έναν απίστευτο παρωπιδισμό που βλέπει μπροστά του μόνο την οπτική στερεά γωνία του protestant work eithic…

Μπορεί δηλαδή ο Μαρξ να ονόμαζε την θρησκεία το όπιο του λαού, όμως κάνοντας για άλλη μια φορά λάθος δεν αντιλήφθηκε το ισχυρό ιδεολογικό πλαίσιο του Ισλάμ (προφανώς γιατί εκείνη την εποχή τους θεωρούσε ασήμαντους βεδουίνους) ως κινητήριο δύναμη για μια άλλου είδους κοινωνική επανάσταση στην οποία το προλεταριάτο έχει πρακτικά ασπαστεί το Κοράνι, σαν μέσο αντίστασης στην καπιταλιστική ανέχεια. Απ΄την εσωτερική άποψη του ‘ο καθένας απ’ την πλευρά του έχει δίκαιο’ ακόμη και το ISIS θα μπορούσε να φαντάζει σαν ένα ‘απελευθερωτικό κίνημα’ (και έτσι εξηγείται και η επιτυχία του ακόμη και σε κάποιους δυτικούς) και η ‘μαντίλα’ σαν μια κομφορμιστική συνήθεια που δεν απέχει πολύ από το να αποτελεί κάθαρση ενάντια σε μια άλλης μορφής υπωδούλωση (αυτή του μύθου της ομορφιάς) στην οποία υπόκεινται όλες οι γυναίκες σήμερα…

Ίσως υπερβάλω σε όλο αυτό, όμως νομίζω πως μόνο με την υπερβολή μπορεί να δει κανείς πραγματικά τι συμβαίνει ‘απέναντι’, εκεί που προσπερνούμε συνήθως απαξιωτικά, γραφόντας προβοκατόρικα βιβλία που όχι μόνο ενισχύουν τον διχασμό, αλλά μας οδηγούν και σε σκέψεις που δεν ανήκουν στην πραγματικότητα και είναι απλά στηριγμένες σε μια κοινωνική υπεροψία που απλά δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Βλέποντας το submission  καθαρά λογοτεχνικά θα έλεγα πως ο πονηρός Γάλλος πέτυχε τον σκοπό του χρησιμοποιώντας μια πάν-λιτη γλώσσα και μια γραφή που ενώ έχει μεταμοντερνιστικά στοιχεία δεν περιορίζεται στο ελάχιστο απ΄αυτά. Από κει και πέρα θα μπορούσε να μου αρέσει περισσότερο αν δεν μου θύμιζε σε τμήματά του τον Philip Roth (με τις δικές του προσωπικές εμμονές). Αυτό ήταν και το πρώτο βιβλίο του Houellebecq που διαβάζω, και σίγουρα θα ακολουθήσουν κι άλλα…

Advertisements

~ από basileios στο Νοέμβριος 12, 2015.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: