‘The Kindly Ones’, Jonathan Littell

Έχω μια δυσκολία στο να μιλήσω για το συγκεκριμένο βιβλίο που αφορά όχι στο τι πρέπει να πω, αλλά στο τι ΔΕΝ πρέπει να πω γι’ αυτό. Όχι γιατί φοβάμαι για κάποιο «σπόιλερ» – ο ίδιος ο τίτλος του βιβλίου είναι ένα τεράστιο σπόιλερ – αλλά γιατί στις 900 σελίδες του συμβαίνουν τόσα όσα δεν μπορείς και δε θέλεις να περιγράψεις.

Το βιβλίο χρειάζεται προσοχή: δεν είναι ούτε για ‘ευαίσθητους’ ανθρώπους αλλά ούτε και για ανθρώπους που ζουν στα σύννεφα της δικής τους προσωπικής ‘αυτο-απέχθειας’. Οι σελίδες επι σελίδων της ναζιστικής σκληρότητας, που όμοιό τους θα μπορούσα να βρω μόνο στις σελίδες βίας του 2666 του Μπολάνιο, ανασύρρουν μια περιγραφή για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μακριά από κάθε ‘Λίστα του Σίντλερ’ και κάθε άλλη χολλυγουντιανή παραγωγή με τρόπο που ακόμα και ο Ταραντίνο θα φοβόταν να αντιμετωπίσει.

Ναι, χρειάζεται να έχεις γερό στομάχι για να διαβάσεις το The Kindly Ones, ίσως γιατί η πιο ουσιαστική του θέση βρίσκεται στο πόσο δίπλα μας βρίσκεται αυτή η σκληρότητα, και πως αν σκαλίσεις λίγο την επιφάνεια του μέσου ‘καλλιεργημένου’ σύγχρονου ανθρώπου θα βρεις έναν ναζιστή, ο οποίος χρησιμοποιεί την ευφυΐα του για να καλύψει τις ‘απάνθρωπες’ (αλλά τελικά τρομακτικά ανθρώπινες…) πράξεις του πίσω από μια σειρά από επιχειρήματα αλλά ταυτόχρονα κρατιέται στην σωστή απόσταση πίσω από την γραφειοκρατία, και την όργάνωση’ που λειτουργούν σαν ασπίδα στην οποιαδήποτε μετάνοια.

Άλλη μια παγίδα στην ανάγνωση του  The Kindly Ones   είναι να το χαρακτηρίσει κανείς ‘Ιστορικό Μυθιστόρημα’ με τον ίδιο τρόπο που κοινώς αντιμετωπίζονται τα βιβλία που αφορούν σε κάποια ιστρική στιγμή στο παρελθόν (με κλασικό παράδειγμα το  Wolf Hall). Το The Kindly Ones ΔΕΝ είναι ιστορικό μυθσιτόρημα μια που δεν χρειάζεται τίποτε και κανένα κομάτι της διήγησης να είναι αληθινό. Μονάχα το ιστορικό υπόβαθρο είναι αρκετό για να ορίσει το σκηνικό μέσα στο οποίο κινείται η ιστορία αλλά τίποτε άλλο δεν χρειάζεται και δεν είναι δεδομένο στο πλαίσιο της ιστορικής αλήθειας. Η συνειδητοποίηση αυτή είναι τεράστιας σημασίας για την ανάγνωση του βιβλίου γιατί τελικά επανατοποθετεί την ψυχολογική ανάλυση του κύριου ήρωα όχι στις ακραίες συνθήκες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και του ναζισμού αλλά στην γειτονιά και την καθημερινότητά μας…

Θεωρώ πως διάβασα μέσα απ΄αυτό το βιβλίο κάτι πολύ σημαντικό, και σίγουρα παρά τις μερικές υπερβολές, την μερική φλυαρία και τα κάποια κλισέ πρόκειται για ένα από τα πιο κορυφαία βιβλία που διάβασα τα τελευταία 5 χρόνια. Το σύμπαν μου στις 40 ημέρες που χρειάστηκα για να το διαβάσω σκεπάστηκε εντελώς απ΄την διήγηση του  Littell με τρόπο που σήμερα, που το έχω πιά τελειώσει, σκέφτομαι πότε θα το ξαναδιαβάσω. Μπορεί αυτή η σύγχρονη κόλαση να με κατέθλιψε, όμως συνεχίζει να ασκεί επάνω μου μια εντυπωσιακή έλξη σαν την έλξη που νιώθουμε όταν πέσουμε πάνω σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα και ξέρουμε πως δε θα έπρεπε να κοιτάξουμε όμως στρέφουμε το βλέμα μας προς τα εκεί μόνο και μόνο για να σοκαριστούμε απ΄το αίμα κι απ΄το θάνατο. Γιατί δυστυχώς αυτή ακριβώς είναι η φύση μας…

 

Advertisements

~ από basileios στο Απρίλιος 13, 2016.

Ένα Σχόλιο to “‘The Kindly Ones’, Jonathan Littell”

  1. Καιρό είχα να σε ακούσω τόσο ενθουσιώδη. Αν και ο όγκος του (καθώς και οι διιστάμενες κρτικές που είχε λάβει όταν κυκλοφόρησε) με απομάκρυναν, τώρα λέω να το τσεκάρω. Αλλά -σκέφτομαι- είναι δυνατόν να χρειάζονται και οι 900 σελίδες; Ερώτηση που σκόπευα να θέσω στον εαυτό μου για το City on Fire.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: