Αναζητώντας την Γραμμή Mason & Dixon

20160519_100758

Είχα μόλις λίγες ώρες στο πρόγραμμα σήμερα αλλά ο καιρός ήταν τέλειος και η γραμμή Mason & Dixon  ήταν μόλις 20 λεπτά από εδώ. Δεν υπάρχει κανένα σημάδι που να σε οδηγεί στα πέτρινα markers που άφησαν ο Mason και ο Dixon στην αποστολή τους. Πρέπει να τα ψάξεις στο Google maps και να πλοηγηθείς  μέσα από στενούς δρόμους στην γη των Αμις ως την τελευταία δυνατή καλύβα και να ζητήσεις άδεια για να μπεις στα χωράφια τους και να ψάξεις τις πέτρες. Ο Άμις που όργωνε με τα άλογα ένα χιλιόμετρο πιο πάνω μέσα στο χωράφι με τις αγελάδες ήταν λες και άνηκε σε κάποιον πίνακα απ΄τον περασμένο αιώνα. Οι οδηγίες έλεγαν να αναζητήσω ένα μονοπάτι μετά την καλύβα και μετά να κοιτάξεω δεξιά ή αριστερά για μια πέτρα όχι μεγαλύτερη από τριάντα πόντους. Το σπίτι ήταν σαν βυθισμένο μες στο δάσος και το μόνο σημείο ζωής ήταν τα αναμένα ‘χριστουγεννιάτικα’ φωτάκια στη βεράντα του. Το δάσος πυκνό γεμάτο σαπισμένα και πεσμένα δέντρα και ούτε ίχνος από βατό μονοπάτι. Ανέβηκαμε την πλαγιά μαζί με τον Φίλιππο γλιστρώντας στα φύλλα. Τίποτε δεν θα ήταν διαφορετικό το 1766 όταν ήταν εδω ο Mason  και ο Dixon. Ψηλότερα ένα ξέφωτο που οδηγούσε σε ένα τεράστιο κενό με τον ποταμό Susquehana ακριβώς από κάτω. Κι όμως ένα σημείο πολιτισμού: δυο καρέκλες στην άκρη του γκρεμού να αντικρύζουν τον νότο. Η άκρη από ένα μονοπάτι πίσω μας μας έφερε πεντακόσια μέτρα μακρύτερα σε μια ακόμη πιο απομακρυσμένη φάρμα. Ο αγρότης, καραφλός με ένα μακρύ μούσι (αλλά όχι Αμις) στην άκρη του σπιτιού μας κοίταξε περιέργα. Εδώ άνετα θα μπορούσαν να σε πυροβολήσουν αν μπεις στο χώρο τους χωρίς άδεια. Πλησίασα χαιρετώντας και τον ρώτησα αν ήξερε που βρισκόταν το marker. Με χαμόγελο και με γαλατική ευγένεια μου είπε πως ήταν δίπλα στο ξέφωτο που μόλις πέρασα. Τον εύχαρίστησα και γύρισα πίσω για να ξαναδώ. Η πέτρα ήταν μόλις πέντε μέτρα μακριά απ΄την άκρη του γκρεμού λίγο πιο χαμηλά από εκεί που βρισκόμασταν. Πλησιάζοντας είδα το Μ και ακούμπησα το βιβλίο επάνω. Η πρώτη φωτογραφία. Ύστερα και μερικές ακόμη. Απ’ την μια μερια το Maryland και από την άλλη η Pennsylvania, ένα αόρατο όριο που μπορεί η ύπαρξή του να ‘βιάσε’ τον παρθένο χώρο εκεί στα τέλη του  18ου αιώνα, αλλά ταυτόχρονα έφερε και την έννοια της ελευθερίας πίσω από το πέρασμα αυτής της νοητής γραμμής που χωρίζει τον Βορά με τον Νότο. Τα όρια, τα σύνορα, δεν είναι πάντοτε τόσο κακά, είναι ικανά όχι μόνο να μας περιορίσουν αλλά και να μας προστατεύσουν, είναι ικανά να προσφέρουν μια διαφορετική οπτική σε κάτι που υπό άλλες συνθήκες δε θα υπήρχε.

Παραδόξως ένιωσα μια περίεργη συγκίνηση αλλά και μια λύτρωση με την παρουσία μου εκεί. Δεν είχε καμιά σχέση με τον Pynchon όμως αλλά ήταν μια καθαρή σύνδεση με τον Charles Mason, τον αστρονόμο που έφτασε  ως εδώ, εκείνο το σημείο που βρισκόμουν και εγω, κυνηγημένος από μια μοίρα που δε του επέτρεψε να γίνει Astromer Royal αλλά τον έβαλε σ’ αυτή τη προτόγονη γη ανάμεσα σε τυχοδιώκτες, ημιάγριους, ινδιάνους και κλέφτες (και ίσως και ένα σκύλο που μιλάει). Μια συναδελφική και προσωπική σύνδεση πάνω από μια πέτρα φαγωμένη απ΄τα στοιχεία της φύσης και εγκαταλειμένη ως τον επόμενο επισκέπτη. Άλλη μια τελευταία φωτογραφία και πίσω για δουλειά. Στο γυρισμό ο Αμις πάνω στο άροτρο μου έκανε ένα thumbs up καθώς περνούσα. Σύμπτωση και ολοκλήρωση…

Advertisements

~ από basileios στο Μαΐου 19, 2016.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: