‘Cosmopolitanism; Ethics in a World of Strangers’, Kwame Anthony Appiah

Τις προάλλες διάβασα για μια μαθηματικό που στα νιάτα της εργαζόταν ως προγραμματίστρια για την NASA στο πρόγραμμα των αποστολών Apollo η οποία κάπου στην δεκαετία του 7 αποφάσισε να παραιτηθεί και να σπουδάσει εκ νέου δικηγορία για να καταλήξει να είναι μια εξαιρετικά πετυχημένη διαμεσολαβήτρια (arbitrator/mediator). Ίσως να φαινεται πολύ περίεργη μια τέτοια αλλαγή καριέρας όμως νομίζω πως η μετάβαση της από τον χώρο τον μαθηματικών στον χώρο της δικηγορίας αφορά μια εντελώς εσωτερική πρόκληση. Το True/False και το Ασπρο / Μαύρο των μαθηματικών, μπορεί να φαντάζουν δύσκολα σε κάποιον που δεν έχει την κατάλληλη παιδεία γι αυτά (και δεν έχει αναπτύξει την κατάλληλη γλώσσα επικοινωνίας που να οδηγεί στα πεδία τιμών και στις λύσεις των συναρτήσεων) όμως η γλώσσα που οδηγεί μέσα από την διαμεσολάβηση στην γκρίζα περιοχή που και οι δύο πλευρές ‘έχουν δίκαιο’ αλλα οδηγούνται σε μια συναινετική λύση είναι απείρως πιο challenging ως διαδικασία αλλά οδηγεί σε μια εξ ίσου δυναμική ικανοποίηση όταν από την απόλυτη διαφωνία καταλήγεις στην τομή της συμφωνίας και της λύσης.

Ζούμε σε μια εποχή που δυστυχώς έχουμε γεμίσει την ζωή μας με δίπολα. Απόψεις που αντικρούουν η μια την άλλη, ομάδες που με όλο και αυξανόμενο μίσος μιλούν για τους αντιπάλους τους, θρησκείες και πολιτικά κόμματα που φανατίζουν τους οπαδούς τους και πολώνουν το κλίμα γύρω τους τους για να αποκτήσουν όσο δυνατό μεγαλύτερη επιρροή επάνω τους και επάνω στην γενικότερη μάζα των ανθρώπων που υπερπληροφοερείται με ελλιπή και εξίσου πολωτικό τρόπο μέσα απ΄τα σόσιαλ μίντια. Και μέσα σ’ αυτή την περίεργη εποχή καλούμαστε να συνυπάρχουμε με τους γείτονές μας και όχι μόνο να λύσουμε μαζί τους τις όποιες διαφορές έχουμε αλλά ταυτόχρονα να εξασκήσουμε την ανθρώπινη ιδιότητα της βοήθειας προς το πλησίον μας, χωρίς να χρειάζεται να ελέγξουμε χώρα, χρώμα, χρήμα, απόψεις ή οτιδήποτε άλλο μπαίνει στην μέση.

Η ουσία είναι όμως ότι πίσω από τις όποιες διαφορές μας οι ομοιότητες είναι πολύ περισσότερες και αυτά που χωρίζουν τελικά τις απόψεις μας είναι πολύ μικρότερα και λιγότερα από όσα μας ενώνουν. Και αυτή η ουσία είναι μάλλον η βασικότερη έλλειψη κατανόησης που υπάρχει σε όλες τις πολωτικές μας σχέσεις που οδηγεί στην διακοπή της επικοινωνίας και στην συντριβή. Ο πετυχημένος διαμεσολαβητής χρησιμοποιεί αυτό το μέτωπο των κοινών αξιών ώστε να καταφέρει να φέρει τον συμβιβασμό και να οδηγήσει την πόλωση σε ύφεση, βρίσκοντας αυτ΄την οδό της επικοινωνίας που μεταφέρει στις δυο πλευρές την δυνατότητα να δουν την κατάσταση με τα μάτια της άλλης πλευράς.

Ζούμε στην εποχή που γνωρίζουμε πολύ περισσότερους ανθρώπους απ’ όσους γνώριζαν οι παπούδες μας, και που συναντάμε μέσα σε μια μέρα περισσότερους ανθρώπους απ’ όσους οι πρόγονοί μας θα έβλεπαν στην διάρκεια ολόκληρης της ζωής τους. Καλούμαστε απ΄την φύση μας να συνυπάρξουμε μες σ’ αυτόν τον συρφετό αγνώστων και αν όχι να μπορέσουμε να κάνουμε το καλό, να αποφύγουμε να κάνουμε το κακό προς τους υπόλοιπους με άμεσο ή με έμμεσο τρόπο. Και δυστυχώς αυτό είναι τελικά εξαιρετικά μα εξαιρετικά δύσκολο.

Το Cosmopolitanism του Kwame Appiah είναι ένα βιβλίο που μπορεί να ανήκει θεωρητικά στον χώρο της φιλοσοφίας όμως πρακτικά πρόκειται για μια απλή κοινωνιολογική ανάλυση της ηθικής που θα έπρεπε να κυριαρχούσε στον χώρο δίπλα μας. Ο Appiah είναι εξαιρετικά απλό και ΄λαικιστής’ στην ανάλυσή του και εξαιρετικά χρήσιμη η ανάλυσή του για κάποιον που θάθελε να σκεφτεί την καθημερινότητά μου με έναν κάπως διαφορετικό τρόπο, όμως η αλήθεια είναι πως σε όλα τα ζητήματα που αφορούν στα προβλήματα και στις πολώσεις που μας περιβάλλον ο Appiah δεν παίρνει ποτέ θέση και απλά αφήνει τον προβληματισμό, την λύση και τον τελικό συμβιβασμό στα χέρια (και στον νου) του αναγνώστη. Ίσως αυτό τελικά να είναι και μεγάλη επιτυχία στο συγκεκριμένο βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί απ΄όλες τις πλευρές με τον ίδιο (απόλυτα υποκειμενικό) τρόπο.

Τέλος, διαβάζοντάς του βιβλίο αισθάνθηκα μια εσωτερική ευχαρίστηση γιατί οι αξίες και οι αρχές που περιγράφονται στο βιβλίο αποτέλεσαν τμήματα της σκέψης μου και πυλώνα της κατασκευής του Nyos (που θα εκδοθεί τελικά απ΄τις εκδόσεις Κέδρος τον Οκτώβριο). Όσοι τελικά διαβάσουν και τα δύο βιβλία θα δουν τι ακριβώς εννοώ.

Advertisements

~ από basileios στο Αύγουστος 29, 2016.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: