‘Moonglow’, Michael Chabon

17070_254938167639_549760_n
Τον παππού μου τον συνάντησα μόλις τρεις τέσσερις φορές (ο άλλος είχε πεθάνει πριν γεννηθώ). Τον θυμάμαι πίσω απ΄την ομίχλη ενός μόνιμου τσιγάρου που έστριβε βγάζοντας καπνό από μια δερμάτινη καπνοσακούλα και παρόλο που ήταν μια σκληρή και μυστήρια μορφή – ακόμη και για τα δεδομένα της παλιάς εποχής – ασκούσε πάνω μου μια περίεργη γοητεία. Σ’ αυτές τις τρεις τέσσερις φορές που τον συνάντησα τον θυμάμαι πάντα να αφηγείται κάτι από το παρελθόν του με τρόπο εντελώς λαϊκό, αλλά ταυτόχρονα γεμάτο από ιστορία.

Ίσως αυτή η σύνδεση του ‘παππού’ με την ιστορία να είναι κάτι το κοινό που το έχουν όλοι οι παππούδες (αλλά και οι γιαγιάδες). Οι εγγονοί λοιπόν μετέχουν μ’ αυτόν τον τρόπο σε μια ιστοριογραφική αφήγηση, σε ένα μεταμοντέρνο (εξαιτίας της αναρχίας του, της μη γραμμικότητάς του, και των ελλείψεών του) ιστορικό μυθιστόρημα που ακούγεται σαν ένα ενδιάμεσο ενός παραμυθιού και μιας καταγραφής απ’ το παρελθόν που δίνει ιστρικές ρίζες στο παρόν τους. Στην σημερινή εποχή της ‘δημοσιογραφίας των πολιτών’ και της συνεχούς βροχής από πληροφορίες φαντάζει φυσικό να ενώνουμε την Ιστορία με την προσωπική μας συνείδηση με έναν τέτοιο τρόπο όμως το λεπτό και σημαντικό ερώτημα είναι το πως εγείρεται η Ιστορία πίσω απ’ αυτές τις διηγήσεις και κατά πόσο η ιστορική αυτή ΄παραμυθική’ αφήγηση οδηγεί στην πραγματικότητα του παρελθόντος (εαν και εφόσον βέβαια αυτό υπάρχει…).

Το Moonglow του Michael Chabon είναι ακριβώς μια τέτοια διήγηση παππού προς εγγονό που ξεφυλλίζει σπαράγματα από σελίδες του παρελθόντος που ορίζουν τόσο την οικογενειακή ιστορία του ήρωα όσο και γενικότερα την ιστορία του 20ου αιώνα. Φυσικά, σ’ αυτήν την αφήγηση δεν υπάρχει τίποτε που να είναι απόλυτο, δεν υπάρχει τίποτε που να μπορείς να θεωρήσεις αληθινό και πραγματικό, δεν υπάρχει τίποτε που θα μπορούσε να οδηγήσει τον εγγονό – ή τον αναγνώστη – να πιστέψει να πιστέψει πως γνωρίζει τον παππού ή την ιστορία του 20ου αιώνα πίσω απ’ αυτή την διήγηση. Και ο εγγονός και ο αναγνώστης ψάχνουν απεγνωσμένα για αλήθειες, για μικρές λεπτομέρειες που θα οριοθετήσουν κάτι το διαφορετικό, που θα ξεχωρίσουν την Ιστορία πίσω απ΄την ιστορία, αλλά και το πρόσωπο πίσω απ΄την αφηγηση. Και φυσικά το τραγικό είναι πως αυτό δεν είναι ποτέ δυνατό…

Θεωρώ τον Michael Chabon τον κορυφαίο συγγραφέα της γενιάς του, αλλά θεωρώ ότι ξεχωρίζει και πάνω από πολλές άλλες γενιές. Πρόκειται για έναν στυλίστα που πατάει γερά πάνω σε αναγνώσεις και γνώσεις και γι’ αυτό τα βιβλία του – σχεδόν όλα – είναι κάτι παραπάνω από αντιγραφές των μεταμοντέρνων των προηγούμενων δεκαετιών, ή κακές προσπάθειες μοντερνισμού, ή αποτυχημένα πειράματα νατουραλισμού. Το Moonglow είναι σίγουρα ένα απ΄τα καλύτερα βιβλία που διάβασα μες στο 2016 και το θεωρώ απ΄τα καλύτερα και του ίδιου του Chabon o οποίος φαίνεται να ωριμάζει σωστά σαν συγγραφέας και σίγουρα έχει να δώσει πολύ περισσότερα.

Advertisements

~ από basileios στο Δεκέμβριος 13, 2016.

3 Σχόλια to “‘Moonglow’, Michael Chabon”

  1. Εντελώς απαρατήρητο πέρασε…με τόσους νέους χιπ συγγραφείς, κάπου χάθηκε ο -άλλοτε χιπ- Σιαμπον.

  2. δεν πρόλαβα να το πω και ήρθε η ώρα για την κωλοτούμπα.

    Πρώτο-πρώτο στη λίστα της Μιτσούκο. Ντάξει, καταπίνω τη γλώσσα μου και σπεύδω στο άμαζον.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: