‘ White Sands’, Geoff Dyer

20170120_171435

Έψαξα σε αρκετά βιβλιοπωλεία στο Λονδίνο αυτό το τελευταίο βιβλίο του Geoff Dyer χωρίς να καταφέρω να το βρω, και κατέληξα να το βρω στην Σιγκαπούρη τον περασμένο Οκτώβριο – σε εξοργιστική για ευρωπαϊκά δεδομένα τιμή. Μια που το White Sands, (με υπότιτλο Experiences from the Outside World) εύκολα θα μπορούσε να καταταγεί στα ‘ταξιδιωτικά βιβλία’ η αγορά του σ’ αυτόν τον εξωτικό προορισμό ήταν μάλλον η πλέον κατάλληλη, όπως και η κατάλληλη στιγμή να το διαβάσω ήταν μέσα στο αεροπλάνο στο τελευταίο ταξίδι που έκανα.

Από περιέργεια υπολόγισα πριν λίγο πως συνολικά μες στους τελευταίους 12 μήνες έκάνα περίπου 93000 χιλιόμετρα σε αεροπορικά ταξίδια σε τρεις διαφορετικές ηπείρους. Παρόλο που αρκετά απ΄τα ταξίδια ήταν σε περιοχές που δεν είχα ξαναπάει και σε συνθήκες που θα έλεγε κανείς εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ούτε για μια στιγμή δε πέρασε απ΄το μυαλό μου η ιδέα να γράψω κάτι σχετικό με τον προορισμό στον οποίο βρισκόμουν. Ίσως γιατί η διαδικασία του να ‘χωνέψω’ μια περιοχή είναι τόσο αργή για μένα που τελικά δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να γράψω γι αυτήν. Ίσως πάλι η ίδια η διαδικασία του ‘χωνέματος’ της περιοχής να είναι εκείνη που ωθεί τον Dyer στο να γράψει…

Από εκεί και πέρα το White Sands είναι αυτό που θα έλεγα κλασικός Dyer: Απλή γλώσσα, αλλά με περίπλοκα νοήματα, μίξη της μυθοπλασίας με την πραγματικότητα, συνειρμική ανάλυση, προσωπικά στοιχεία απ΄το παρελθόν του που σε φέρνουν πιο κοντά στο κείμενο σε σχέση με την ψυχρή δοκιμιακή μορφή που θα μπορούσαν να έχουν. Το σύνολο που δημιουργείται είναι καθόλα ευχάριστο και σε πολλά τμήματα σπέρνει όρεξη και ερωτήματα που θέλουν περισσότερη ανάλυση, που σε οδηγούν να διαβάσεις περισσότερα ή τουλάχιστον να τα ψάξεις στο ίντερνετ. Όμως ομολογώ ότι τελικά, ύστερα από αρκετά κείμενα σ’ αυτή την μορφή και ύστερα και από το Zone, το βαρέθηκα αυτό το στυλ και θα ήθελα από τον Dyer να γράψει κάτι πιο ώριμο και κάτι πιο διαφορετικό. Γιατί τελικά δε μου φτάνει αυτή η ημιτελής ανάπτυξη που δεν οδηγεί πουθενά, δε μου φτάνει η αίσθηση ότι ο Dyer ξέρει κάτι παραπάνω που δεν μπορεί ή δε θέλει να μοιραστεί μαζί μας…

Τελικά νομίζω μόνο μια φορά έγραψα ένα κείμενο αντίστοιχο μέ αυτό των White Sands: Το 217, 33 Street, Manhattan Beach, LA ήταν μάλλον ο δικός μου τρόπος να χωνέψω αυτό το προσκύνημα, ακριβώς όπως και ο Dyer έχει ένα δικό του προσκύνημα στο βιβλίο…

Advertisements

~ από basileios στο Ιανουαρίου 25, 2017.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: