‘The 7th Function of Language’, Laurent Binet

Ακούγεται συχνά ότι το δέυτερο βιβλίο είναι αυτό που ή φτιάχνει ή χαλάει έναν συγγραφέα. [Το δικό μου δεύτερο βιβλίο για λόγους beyond my control κλείστηκε σε ένα συρτάρι και αμφιβάλω αν θα καταφέρει ποτέ να βγεί από εκεί. Παρόλο που εκείνη τη στιγμή που κατάλαβα την μοίρα του απογοητέυτηκα, τελικά έγραψα το τρίτο μου βιβλίο το Nyos]. Ειδικά στην περίπτωση του Binet ύστερα από το εξαιρετικό HHhH περίμενα κάτι εξίσου εντυπωσιακό, ή μάλλον και κάτι ακόμα περισσότερο.

Δυστυχώς το αποτέλεσμα ήταν άκρως απογοητευτικό. Η ιδέα του βιβλίου είναι πραγματικά καλή και η αρχική ανάπτυξη της ιδέας δείχνει τμήματα της δεξιοτεχνίας και της εξυπνάδας απ΄την οποία ήταν γεμάτο το HHhH. Όμως ξαφνικά, κάπου στην σελίδα 100 αντιλαμβάνεσαι πως παρά την φιλότιμη προσπάθεια, παρά τις ‘αστείες’ σκηνές και την λεπτή (και χοντρή) ειρωνία προς τους γάλλους διανοούμενους, κάπου εκεί αντιλαμβάνεσαι πως δεν φτάνει η ιδέα αυτή αλλά ούτε και η ανάπτυξή της να καλύψει το γεγονός ότι ο Binet το παράκανε.

Το αποτέλεσμα είναι ένα διανοουμενίστικο υποκατάστατο βιβλίου του Νταν Μπράουν με πολύπλοκη πλοκή χωρίς ουσιαστικό νόημα και με κενά απ’ τα οποία θα μπορούσε να χωρέσει ο Τιτανικός. Το χειρότερο όλων όμως είναι η ακατάστατη φλυαρία του βιβλίου που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το μισό σε μέγεθος. Χωρίς αμφιβολία υπάρχουν δεκάδες έλληνες συγγραφείς που γράφουν καλύτερα βιβλία και με καλύτερο τρόπο από τον Binet. [Κάποια στιγμή ίσως θα πρέπει να αρχίσουμε να το βλέπουμε αυτό πριν εκθειάζουμε τον κάθε δευτεροκλασάτο συγγραφέα που τυχαίνει να μεταφράζεται].

Ο λόγος που το δεύτερο βιβλίο είναι τόσο κρίσιμο είναι γιατί τις περισσότερες φορές ο συγγραφέας υπερεκτιμά τις δυνατότητές του σε σχέση και με την κριτική που εισπράττει το πρώτο του βιβλίο και έτσι βάζει ένα στόχο πολύ πέρα από τις συγγραφικές και προσωπικές του δυνάμεις. Ο ώριμος συγγραφέας είναι αυτός που καλύπτει την έπαρση της πρώτης επαφής με την κριτική και με τις υπερβολές και φροντίζει να καλύψει τα κενά του στο επόμενο βιβλίο. Γιατί η γραφή είναι μια προσωπική εξέλιξη που θα πρέπει να την κατευθύνεις με τον καλύτερο τρόπο ώστε να μην αφήσεις να σε κατευθύνει η αδυναμία, η αλαζόνεια και η υπερβολή. Οι οποίες, ειδικά αν δεν έχεις βύσμα στον χώρο των κριτικών και των μίντια, οδηγούν στη σαβούρα, στην βαρεμάρα και στην τελική εξαφάνιση.

Πολύ κρίμα για τον Binet… Ευτυχώς υπάρχουν και τα τρίτα βιβλία.

Advertisements

~ από basileios στο Μαΐου 15, 2017.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: