Έχω την εντύπωση κάποιες φορές πως η λογοτεχνία – ίσως λίγο παραπάνω η ελληνική λογοτεχνία – έχει κλειστεί τόσο πολύ στην αυτοαναφορικότητά της που φαίνεται σαν να έχει βρει το δέντρο μα να χάνει το δάσος. ΟΚ, φυσικά κανείς δε περιμένει από τον έρημο τον συγγραφέα να μπει σε δεκάδες ακροβατισμούς για να ξεπεράσει εντελώς τον εαυτό του και να αποδόσει ένα κείμενο που λίγο έχει να κάνει με τον ίδιο, όμως είναι μάλλον τραγικό το πως η σύγχρονη κοινωνία έχει στεγανοποιηθεί τόσο πολύ που φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο να μιλήσει ένας συγγραφέας για την καθημερινότητα ενός ‘κοινού’ / ‘μέσου’ ανθρώπου, χωρίς από την μια μεριά να πέσει σε σαπουνοπεροειδή κλισέ – όπως ο Franzen στο Freedom – ή απλά να περιγράψει με την μορφή ανάπτυξης μιας εκδορμής σε έναν ανθρώπινο ζωολογικό κήπο.
Στη ‘Βιοτεχνία Υαλικών’ ζήλεψα ομολογώ το διεισδυτικό βλέμμα του Κουμανταρέα που καταφέρνει να καταρρίψει αυτά τα δυο κλισέ και να μιλήσει με έναν γλυκόπικρο τρόπο για μια καθημερινή Ελλάδα με καθόλου δηκτικό ή αφ υψηλού τρόπο – αν και ρίχνοντας μια ματιά σε κριτικές ανά το ιντερνετ βρήκα πως η οπτική γωνιά του παρεξηγήθηκε από αρκετούς.
Ίσως το στοίχημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας αυτή τη στιγμή είναι να καταρρίψει την στεγανοποίηση, να πάψει την high brow διανόηση, και να ασχοληθεί με διαφορετικό τρόπο με την ανθρώπινη καθημερινότητα. Οι άνθρωποι δεν είναι περισσότερο βαρετοί σήμερα από ότι ήταν πριν 80 ή 100 χρόνια – απλά μάλλον έχει εκλείψει η ως πριν λίγα χρόνια απαραίτητη για έναν συγγραφέα ενόραση στις ζωές των άλλων…
). 
